این فهم انسان‌ها است که می‌گوید این بالا است و آن پائین، این خوب است و آن بد. وگرنه همه یک چیز است، اهورا مزداست، «خ‌دا» است. اگر بدترین چیزها مقدس است، «خ‌دا» هم مقدس است.

خدای عوام به عنوان توهمی خیالی در آسمان‌ها و محصول ذهنیت انسان، موجود است. همچنین است الله هم که به عنوان پدیده‌ای ذهنی یا خیالی از خرد خبیث یا اهریمن نشأت می‌گیرد. پدیده‌های ذهنی موجودند، هستند، بخشی از هستی-دارای-خرد بزرگ، اهو-را-مزدا، «خ‌دای» بزرگند، پس به عنوان بخشی از هستی، از همه چیز، از «خ‌دا»، اگر بتوانند روی پای خود بایستند و همچنین پیوسته توسعه و بهبود یابند خدا هستند و چون در ذهن انسان هستند می‌توانند بر رفتار او تأثیر گذاشته، از طریق او آفریدگار شوند، خلق نمایند. انسانی که آدم شده، خسروی خویش شده اما، می‌تواند متوجه ندای خرد سپنتا شده و آنچه را که نیک خوانده می‌شود بیافریند.

فرد مؤمن ایمان دارد هر اندیشه، گفتار و کردارش  پیوسته زیر مشاهده و نفوذ  یک نیروی قادر و مسلط بر او است. در مورد مسلمین این نیرو، جباری انتقامجو هم هست. بر این مبنا یک مؤمن متوهمی مفعول و ذلیل‌الشخصیت است. در حالی‌که همین مؤمن در حین این توهم، غافل از تلقیناتِ خرد خبیث، در هر اندیشه، گفتار و کردارش پیرو کورکورانهٔ  فشارِ تحمیلات خرد خبیث است و با این تصور که تسلیم نیرویی برتر است احساس قداست هم می‌کند.

انسانی که ذوب در کسی یا  چیزی شده باشد، حتی ایدهٔ یک خدا و یا حتی محتویات ذهن خودش، قبل از هر  چیز خودش و بعد آدمیت را فروخته و به یک سر سپرده  یا  مزدور  یا  نازل‌تر از مقام آدم آزاده سقوط کرده است چرا که ذهنش در تسخیر آن  چیزی است که در آن ذوب شده. آدم آزاده ذهنش آزاد و خالی مانند یک ظرف خالی  که آمادهٔ استفاده است، آمادهٔ  بهره‌ برداری  و  سازندگی  است.

انسان مذهبی، عاشق یا به هر طریق ذوب شده در کسی یا چیزی یعنی خودفروش، گول خوردهٔ یک بهانهٔ فریبنده🔱، چیز اللهی، یعنی چیز، الله اوست و چون الله همان اهریمن یا خرد خبیث است چیزاللهی هم در حقیقت خودباخته و فریب خوردهٔ خرد خبیث یا برده و لِه شدهٔ اهریمن است.

معقول به نظر می‌رسد برده‌داری مدنی، مبتنی بر خودفروشی ناشی از وادادگی بر اساس خواست جنسی یا به درصد کمتر سیر کردن شکم یا هردو بوده باشد. وگرنه در اسارت نگه داشتن انسان مستلزم نگه‌بانی و تعقیب دائمی وی در همه جا است، چیزی‌که نه عملی و نه اقتصادی به نظر می‌رسد. به عبارت دیگر برده شدن یک راه، یک انتخاب آگاهانه و آزادانهٔ انسان جهت ارضاء فوری و سادهٔ آنچه او نیاز خود می‌پنداشته بایستی بوده باشد.